Madman napisał(a):
A może nie powinienem szukać tylko samemu stworzyć coś co przyniesie mi zysk. Problem w tym że wciąż brakuje mi pomysłu jak to coś powinno wyglądać.

To co teraz napiszę, może się wydać banalne, ale tak właśnie powstają najlepsze biznesy.
1. Poznaj siebie (przeanalizuj to czym się interesujesz, jakie działania/zadania sprawiają Ci satysfakcje)

2. Wybierz to co najbardziej lubisz robić

3. Pomyśl, czy robiąc to możesz komuś ułatwić/umilić życie. Jeżeli tak to zastanów się czy taka osoba może Ci się za to odwdzięczyć (najlepiej w pieniądzu ) Jeżeli tak to przejdź do kolejnego punktu, a jeżeli nie to wróć do punktu 2 i wybierz kolejną rzecz, która sprawia Ci satysfakcję.

4. Zastanów się od czego musisz zacząć, żeby wprowadzić ideę w życie.

5. Wprowadź ją w życie!

Doskonale sobie zdaję sprawę z tego, że to bardzo ogólny schemat, ale w moim przypadku był bardzo pomocny i szczerze go polecam!

Sam zacząłem zauważać te wszystkie rzeczy kilka lat temu i muszę powiedzieć, że chyba po części udało mi się wyłamać z tego kanonu uczniowskiego jaki niewątpliwie istnieje w szkołach.

Gorszym faktem jest jednak to, że przytłaczająca większość osób tego nie zauważa. Nie widząc żadnego problemu.

Stopnie/oceny. Naprawdę wspaniałym uczuciem było kiedyś przyjść do domu i powiedzieć "Mamo dostałem piątkę!" w odpowiedzi zawsze słyszało się "Gratulację synku, jestem z ciebie dumna.". Gorzej kiedy mówiło się "Mamo dostałem jedynkę".. uu no wtedy to można było usłyszeć raczej nieprzyjemne słowa, czy to od mamy, czy też od nauczyciela w szkole. Do czego zmierzam.. Od najmłodszych lat ucierane są w nas pewne schematy i stereotypy: 5 = jesteś dobry, sumienny, można na tobie polegać, 1 = jesteś zły, nic nie potrafisz, jesteś leniem, co z ciebie wyrośnie.. Nie wiem czy zauważacie pewną bardzo bardzo bardzo ważną kwestię. Otóż ocena w pewnym momencie przestaje się przekładać na stan naszej wiedzy (nauczyliśmy się ,czy też nie). Ocena zaczyna wartościować człowieka i buduje stereotypy. I to zjawisko wydaję mi się najbardziej niebezpieczne. Bo potem całe życie nie uczymy się dla wiedzy, tylko dla rodziny, nauczycieli (od tego co o nas powiedzą, zależeć będzie nasze mniemanie o samym sobie), dobrego samopoczucia, podnoszenia własnej wartości -nierzadko jest to nauka po tzw. "trupach", czy też podsycająca "wyścig szczurów".

Dlatego bardzo ważną kwestią wydaje mi sie poszerzanie swoich własnych horyzontów i odporności na to wszystko co nas otacza, a co nie zawsze ma pozytywny wpływ.

Nie wszystkiemu jesteśmy w stanie przeciwstawić się sami, więc wydaje mi się, że powinniśmy rozmawiać z ludźmi którzy myślą podobnie, mają pewne doświadczenia i wiedzę, bo oni dodadzą nam odwagi i siły -choćby nawet na forum takim jak to.

Pozdrawiam.

O tym jak bardzo system edukacji zawęża horyzonty przekonałem się na własnej skórze. Pierwszy objaw, którego doświadczyłem to wybór klasy w LO. Pamiętam, że trzeba było się określić jaki ma mieć profil (matematyczno-fizyczny, biologiczno-chemiczny, humanistyczny, itd.) Oczywiście można było wybrać klasę o profilu ogólnym, ale taka klasa nie była już „prestiżowa”.
Ja trafiłem do matematyczno-fizyczno-chemicznej co już było dużym ograniczeniem. Chyba po roku klasa miała się zdeklarować czy profil będzie mat-fiz czy mat-chem (nie pamiętam już czy nastąpił podział klasy czy wszyscy zostali ograniczeni do mat-fiz).

Po maturze pomyślałem, że na studiach poszerzę horyzonty. Nic bardziej mylnego. Trafiłem na uczelnię techniczną, bo przecież jestem po „mat-fizie”. Tam po 2 latach musiałem znowu określić jaką specjalność wybieram i tym samym znowu chcieli mi zawęzić horyzont.

Smutne to trochę, ale świadomość, że system edukacji mnie ograniczał pozwalała mi wybijać się poza te ograniczenia. W wolnym czasie zajmowałem się rzeczami zupełnie nie związanymi z kierunkiem studiów. Starałem się poznawać ludzi spoza wydziału, na którym studiowałem i „spoglądać” na świat również ich oczami.

Są w życiu rzeczy, które trzeba potraktować metodą 3Z, ale są też i takie, które trzeba samemu odkryć (bo w szkole nas tego nie nauczą).